خبرنامه

لطفا ایمیل خود را وارد کنید
 
   

نقش گروههای مختلف در خلاقیت کودکان

خانواده و خلاقیت

بدون شك خانواده مهم ترین نقش را در كنترل و هدایت تخیل و ظهور خلاقیت دارد. اگر خانواده فرصت های لازم را برای سؤال كردن،  كنجكاوی و كشف محیط به كودكان بدهد و هرگز آنها را تنبیه نكند، زمینه را برای رشد خلاقیت فراهم می كنند. تنبیه و تهدیدهای مكرر، آفت خلاقیت های ذهن است. فرزندان خلاق در خانه به آرامش روانی،  اطمینان خاطر و اعتماد به نفس قوی نیاز دارند.

هرچند شواهد كامل نیست، اما برخی تحقیقات نشان می دهد كه والدین كودكان خلاق در رفتار خود هماهنگی كمتری نشان می دهند، كودكان خود را آن گونه كه هستند، قبول دارند و آنها را به كنجكاوی درباره اشیاء و امور تشویق می كنند و كودكان خود را در انتخاب موضوعات مورد علاقه آزاد می گذارند و كارها و برنامه های آنان را تحت نظر دارند و پی گیری می كنند.

 
لذا شایسته است والدین تا آنجا كه امكان دارد كودكان خود را مستقل بار آورند و در ایجاد اعتماد به نفس، آنان را یاری كنند و دستاوردهای آنان را با آغوش باز پذیرا شوند و هنگام شكست، به جای سرزنش راهنما و راهگشای مشكلات كودكان خود باشند،  تا كودكان بتوانند ضمن احساس ارزشمندی در انجام كارها، راه حل ها و عقاید غیر معمول و دور از ذهن را نیز بیازمایند،  چرا كه چنین كارهایی پایه و مایه اصلی خلاقیت است.

مدرسه و خلاقیت كودكان    

علاوه بر خانواده، مدرسه نیز نقش بسیار مهمی در شكوفایی خلاقیت های كودكان دارد. سن ورود به مدرسه سن بسیار حساس و بحرانی در ارتباط با خلاقیت های ذهنی است. عواملی چون تكالیف درسی،  تاكید بر محفوظات، اجرای برنامه های هماهنگ و انتظار رفتارهای یكسان از كودكان،  عدم توجه به تفاوت های فردی،  عدم شناخت یا بی توجهی به ویژگی های كودكان خلاق سبب می شود كه قدرت خلاقیت آنان به تدریج كاهش یابد. برای اینكه مدرسه بیشترین نقش را در پرورش و خلاقیت كودكان داشته باشد، روانشناسان پیشنهاد كرده اند كه در مدارس مسائلی را كه به یادگیرندگان ارائه داده می شود طبقه بندی كنید و دستاوردهای خلاق یادگیرندگان را مورد تشویق قرار دهید.

همچنین مدارس نباید تجارب كودكان را به موارد بخصوصی محدود كنند و نسبت به اختلافات فردی یادگیرندگان با احترام برخورد كنند و در پرورش استعدادهای ویژه آنان بكوشند.